Bugün sensiz sensizliğe uyandım..

Kayalara çarpan dalgalar misali..

İçimde fırtınalar koptu.

Sensizliği hak etmemiştim!

Ne nefes almayı ne de yaşamayı..

Sensiz sensizliği yaşarkeniçimde hep SEN vardın!

Bu nasıl sensizlik?!

Şimdiii sensiz "sensizliğimi" noktalıyorum...

Gidiyorum....

Zor olsada başarmak için uğraşıyorum.. Kendimde büyük azim görüyorum. Bundan olsa gerek.. Kendime güvenmesem bırakamazdım senioysaki.. Ama artık çok geç.. Sensizliğe her sabah uyanışımda sanki sensizliğin rüyasında.. Her sabah uyandığında ayrı bir rüyada...

Biliyorum.. İmkansızdın sen! Anlamalıymışım önceden.. Yanılmışım bakışlaraoysaki....

Bitti işte bir gün daha..

Ayrılık vakti geldi çattı.

Gidiyorum işte yokluğuna..

Elveda....

Zordur elvedalar.. Basit gibi görünen zor bir denklem..Çözünmesi zor bir soru..Çözmeye çalışan iki şahıs..Ve yine sonuç vermeyen formüller...

Sırf bunlardan usandığım için gidiyorum(!) Belki başka bir yerde başka bir zamanla ve başka bir kişiyle çözmek umuduyla gidiyorum.. Sana yakışan vedalar bırakıp gidiyorum..

Sonu geldi yine işte..

Sen zaten bilmesen de..

Çölümdeki suyum da kurudu.

Bana artık "elveda"lar yakışır oldu...

Bazen kolay gibi göründüm ben sana..Aslında öyleydim..Herşeyeherkese hayır diyebilirdim ama bir sana lafımı geçiremezdim. Acizliğimden! Yoksulluğumdan! Kimsesizliğimden!

Ama artık herşeyin farkındayım.. Bilerek isteyerek kalbini gömüyorum.. Yaşamda ve ölümde hastalıkta ve sağlıktaherşeyi bilerek ; Gidiyorum....

GÖZÜN AYDIN..ARTIK YOK'UM..!!

Aşk Deyince Çık 

Saçlarını savuruyor bir eylül rüzgarı, yağmurlar konaklıyor gözlerinde. Eylül gidiyor hüzün kalıyor gözlerinde. Yüreğini hangi ırmağın yatağında bıraktıysan o günden beri gürül gürül. Ümitlerini hangi bahara emanet ettiysen hep yemyeşil. Ama ayrılıkları ve acıyı hangi gün gönlünde bıraktıysan o günden beri hep ağlamaklı gözlerin.

Şarkılar hep yalan söyler sevgili, şiirler hep bir hayali anlatır. Beyaz sayfaları kirletmekten başka işe yaramaz çoğu zaman. Satırlar sayfalar çoğu zaman kime yazıldığı belli olmayan mısralarla doludur. Yüz yüze gelip konuşmayı beceremeyen yüreklerin sığıntısıdır çok zaman şiirler. Hüzünlü zamanlarda tutunacak el bulamayan ellerin tutanağıdır kalemler. Kağıt onların sıralarını taşır yüreğinde.

 
Ama ümit hep vardır sevgili. Şiirlerin ardında yazılamayan mısralarda, yada okunamayan satırlarında saklıdır. Ama hep hüzün kokar yinede aşkı anlatan mısralar. Yaşamadan okur bir çok şarkıcı. Sesi güzel diye şarkıcıdır. Müzik kabiliyeti var diye sahnededir o kadın. Ama sana bişey anlatamaz çok zaman çünki o mısrayı yanan bir yazmıştır. Birde ondan dinle o şarkıyı, birde onun gözyaşlarında oku gör bak sana neler anlatacak. Hangi fırtınayı çağıracak yüreğinin saçlarını dağıtsın diye. Hani ölümlere davetiye çıkaracak ki, her gün öl diye.

 
İşte böyle şarkılardan şiirlerden, kalemden, kağıttan sonra yüreğimden akıtarak yazıyorum bu satırları sana. Anlatmak mümkün mü, yada nasıl anlatılır ki yalnızlığım. Ama yazarken çoğaldığımı hissediyorum paylaşarak çoğaldığımı.

 Canlandığımı, dirildiğimi büyüdüğümü. Duyduğunu sanıyorum her kelimenin sana yazıldığını, her harften sonra içinde bir acı olduğunu ve hissettiğini ağlayan harflerimi. Yoksun uzaksın belki bu satırları okumayacaksın. Hatta bu satırlardan haberin bile olmayacak ama ben yinede yazacağım. Yazdıkca yaklaşacağım sana. Yazdıkça duyacaksın satırların inlemesini. Gele demeyeceğim sana gelirsen ben burada olmayacağım, acıyla kardeşliğim bitecek ve ben o gün ben olmayacağım. Kal orda kal nerdeysen orda. Uzaksan uzakta yakınsan yakın.

 Hem sen de bilirsinki aynı mekanı paylaşan onca yürek vardırki hiçbir zaman aynı yerde olmamışlardır. Hep başka dünyalarda yaşar başka ölümleri paylaşırlar. Uzak olman, yada uzakta olman çokta önemli değil. Çünki hissedebiliyorum. Çünki şiirimin tadı, aşkımın adısın. Cancım yanarken hatırımdasın, aklımdasın. Bir güle bakarken gülümsersin, bir yağmur olursun gökten düşersin.

 Ve bugün uzun uzun düşündüm kararımı verdim. Seni hatırlamak istediğimde sana aşk diye hitap edeceğim. Unutmak istediğimde ölüm. Bulmak isteyince yağmur, unutmak isteyince buhar. Ama sen yinede beni dinleme sevgili...

Aşk deyince çık, ölüm deyince çıkma,

Yağmur deyince gel, bahar deyince ağlama…

Ne olur benden önce ölme... biliyorum insanın zamanı kontrol edebilmek gibi bir lüksü yok ama ne olur benden önce kapatma gözlerini. Tahmin edemeyeceğin kadar çok korkuyorum seni kaybetmekten. Alışkanlık mı sevgi mi bilmiyorum ama düşüncesi bile gözyaşlarımın akmasına sebep oluyor.

Senin olmadığın bir şehir olabilir belki senin olmadığın bir ülke, yanında başkaları olabilir. Başkasıyla mutlu olabilirsin. Hatta ben tamamen çıkabilirim hayatından. Ama senin nefes aldığını bilmem yeterli. Bana bir telefon kadar yakın olduğunu bilmek. Bir mesajla bir mektupla ya da bir arkadaş selamıyla ulaşabilmek isterim sana. Hiç olmazsa haberini almalıyım tanıdıklardan.

Eski resimleri karıştırırken gülümsemeli ve telefona uzanmalıyım. Seni hatırladığımda gözlerim dolmamalı ve sen olmalısın telefonun diğer ucunda. Ben senin için posterler biriktirmeliyim ya da cezerye getirmeliyim sana arkadaşlardan gizli, sen yine kızmalısın bana tişörtlerini giydim diye ve arkadaşlar kıskanmalı yine dostluğumuzu.

Daha önce de söyledim sana, nerde kiminle olursan ol, mutlu ol diye ve lütfen benden önce kapatma gözlerini çünkü senin olmadığın bir dünyayı düşünemiyorum bile. Aradığımda ulaşamamak sana, uzandığımda sadece boşluğa dokunmak ve duyamamak sesini...

Ne olur bu dünya da sensiz bırakma beni. İşte bu kadar çok seviyorum seni